و حال صحبت من با امضاء کنندگان این نامه ها(سخن خود را به دو بخش 1- خطاب به ایرانیان خارج از کشور 2- خطاب به خامنه ای، دسته بندی میکنم):

1- خطاب به ایرانیان خارج از کشور

بنظر شما چرا این نامه خطاب به هموطنان خارج از کشور نوشته شده نه داخل کشور؟
آیا در نامه آقای عزت الله سحابی نشانی از صلح و سازش دیده میشود؟
دوستان! هدف جنبش سبز بخشیدن عزت و سربلندی از دست رفته، به ایران و ایرانیان است نه نابودی حکومت فعلی-ما اگر هدفمان نابودی رژیم فعلی باشد به همان میرسیم و بس، بایستی جنبش سبز را از زاویه ملت و مملکت دید نه حکومت- هر چند، که اگر این هدف سبزمان چنین چیزی را بطلبد دریغ نمیکنیم ولی آیا کجای دنیا نابودی یک رژیم و تبدیل آن به رژیمی دیگر، همان انقلاب، به نفع مردم بوده که ایران هم اینگونه باشد؛ اصلا بفرض اینکه جنبش سبز قدرت اینرا داشته باشد که حکومت اسلامی را بکل نابود کند یعنی یک انقلاب، آیا بنظر شما بهتر نیست بجای این انقلاب، حکومت را وادار به پذیرش سلسله امور اصلاحاتی بکنیم حتی اگر قدرت یک انقلاب را داشته باشیم؛ یعنی همان کاری که سال 57 بایستی انجام میشد ولی متاسفانه منجر به یک انقلاب شد. یک مثال میزنم، فرض کنید سال 57 آقای خمینی بجای اینکه صحبت از “مرگ بر شاه” بکند رژیم شاهنشاهی را مجبور به پذیرش تغییر قانون اساسی مخصوصا قانون انتخابات با حضور ناظران بین المللی میکرد، مطمئن باشید نهایتا همین یک قدم به خودی خود ارزشش خیلی بیشتر از انقلاب سال 57 میشد.
دوستان گفته اند که خشونت را حکومت انجام میدهد و نیازی نبود که آقای سحابی مردم را به عدم خشونت دعوت کنند؛ حال یک سوال: وسیله این خشونت چیست؟ آیا نه اینست که این خشونت را حکومت بر روی ما مردم اعمال میکند و بهانه های خشونت را ما به حکومت میدهیم؟ آیا ما در گسترش خشونت اعمالی از جانب رژیم سهمی نداریم؟ آیا این خشونت، به از دست دادن عزیزانمان و اعضاء جنبش منجر نمیشود؟ و در نتیجه رژیم از دو طرف سود میکند یعنی هم سرکوب میکند و هم خشونت را رواج میدهد و در این هرج و مرج اهداف پلید خود را نیز پیش میراند؛ واقعیتی که وجود دارد اینست که در راهپیمائی ها و اعتراضات آن چیزی که مهم است نفس حضور است و بس، مثل 25 خرداد؛ و من به صراحت اعلام میکنم دقیقا بخاطر همین فلسفه، از شعارهایی که باعث رادیکالیزه شدن بیشتر جامعه و درنتیجه بهانه ای برای اعمال خشونت از طرف رژیم میشود به شدت مخالفم، چرا که برای خود و اعضاء جنبش سبز اهمیتی بیش از یک سرباز و مهره قائلم؛ هدف خود را همیشه در ذهن مرور کنیم: هدف ما ایران و ایرانی است نه حکومت.
مبارزان سبز! “مبارزه” با “جنگ طلبی” متفاوت است، من همچنان یک مبارز سبز خواهم ماند ولی جنگ طلب نخواهم بود، نه از روی ترس که منافع ایران و ایرانی چنین می طلبد.
آقای سحابی در نامه خود اینگونه آورده اند:”…بر فرض خشونت به پیروزی هم منجر شود، تجربه تاریخ جهان و خود ایران نشان داده است که خشونت عواقب مثبتی ندارد و آنها که با خشونت پیروز می‌شوند خود وقتی حاکم می‌شوند دست به سرکوب و خشونت و حذف مخالفان و منتقدان می‌زنند و این دور باطل هم‌چنان ادامه پیدا می‌کند. “
علت اینکه نامه آقای سحابی خطاب به ایرانیان خارج نوشته شده دقیقا همینه، که چون ایرانیان خارج از کشور محدودیت آنچنانی ندارند نباید با تشدید رادیکالیسم سیاسی داخلی و دوقطبی کردن جامعه، خشونت و در نتیجه مرگ هموطنان داخل را به ارمغان بیاورند.
آقای سحابی به هیچ وجه منظورشان سازش با کودتاچیان نبوده بلکه منظور ایشان تغییر روش و منش مبارزه جنبش، از جنگ و خشونت و خونریزی به مبارزه نرم است، هر چند که طرف مقابل جنگ طلب و اسلحه بدست باشد.
البته ناگفته نماند که جمعی از هموطنان خارج از کشور نیز حمایت خود را از آقای سحابی طی نامه ای اعلام کرده اند و با تائید فضای رادیکالیزه کشور خواستار ایجاد فضایی آرام برای بازگشت تفکر به جنبش شده اند.

2- خطاب به خامنه ای
آقای خامنه ای! تا بحال جنبش سبز طی این 7,8 ماه اخیر در نهایت نرمش و مدارا با مزدوران و نظامیان تو رفتار کرده، مزدورانی که مرگ آسان نیز از پذیرفتن شان سرباز میزند تا که باشد مرگی تدریجی و ذره ذره را در اوج نکبت و فلاکت، البته با همراهی شما، تجربه کنند که این نه دست من و شما که تقدیر تاریخ و سرشت آفرینش است بر ظلم ها و خونهای به ناحق ریخته شده بتوسط ظالمانی مثل شما؛ ولی سرنوشت شما و مزدورانت چندان اهمیتی هم برای ما ندارد، آن چیزی که برای ما ایرانیان -چه خارج از کشور و چه داخل- مهم است سرنوشت وطنمان ایران و هموطنان مان است و برای نیل به این هدف در خون های به ناحق ریخته مان در کف خیابانها غرقت خواهیم ساخت ولی ابدا دست به اسلحه نخواهم برد چرا که من از جنس تو نیستم و خون های ریخته شده، خود تکلیف شما را مشخص کرده اند.

احتمالا این شعر را از زنده یاد احمد شاملو شنیده اید که میگوید:

گر بدينسان زيست بايد پست
من چه بي شرمم اگر فانوس عمرم را به رسوائي نياويزم
بر بلند كاج خشك كوچة بن بست من

گر بدينسان زيست بايد پاك
من چه ناپاكم اگر ننشانم از ايمان خود، چون كوه
يادگاري جاودانه، بر تراز بي بقاي خاك.

نتیجه اینکه شما با موجی از خس و خاشاک مواجه هستید که بخاطر آزادی وطنشان از هیچ چیزی واهمه ندارند و حتی حاضرند شما را در سیلاب خون خویش غرق سازند.